Het kan aan de kwaliteit mijn zorgvuldig gescreende Facebookvrienden liggen, maar de meeste van hun foto’s zien er heel knap uit. Compositie, kleur, sfeer: een streling voor het oog. Kan zo in de Leunly Planet. Jammer genoeg is niet iedereen even getalenteerd. Zijn het de hoge temperaturen? Is het de laissez-fairesfeer? Ik weet het niet, maar het is een feit dat veel vakanties eindigen in een bloederig slagveld van beschamend foute vakantiekiekjes. Toch jammer. Misschien helpen deze basisregels wel:

1. Het is niet eenvoudig om elk jaar opnieuw een bestemming te vinden die iedereen leuk vindt. De ene wil naar zee, de andere hoog de bergen in en kiezen is verliezen. Probeer toch te doen alsof u zich amuseert.

2. Zorg voor een beetje afwisseling in uw beeld. Tenzij u voor het entertainment zorgt op een cruise of op een tour van Sunsearchers, zijn identi-outfits geen goed idee.

3.Poseren is niet zo gemakkelijk als het lijkt. Ga voor een natuurlijke, ontspannen houding.

4. Niets zo fijn als een snuifje couleur locale, maar houd uw liefde voor de plaatselijke gebruiken onder controle. Eenmaal weer thuis, bekijkt u uw stijlsouvenirs met heel andere ogen. Tenzij u een zevenjarig jongetje bent.

* Met oneindig veel dank van de thuisblijvers aan Awkward Family Photos

Een Holga is een goedkope, minimalistische camera uit Hong Kong met een plastieken lens en een wieltje om je 120mm-filmpje na elke foto manueel mee door te draaien. De naam is een Europese verbastering van het Kantonese “Ho gwong”, dat zoveel betekent als “heel licht”. Ondanks het rolletje zwarte tape dat je bij aankoop in je handen gestopt krijgt om de verschillende onderdelen bijeen te houden, is zo’n camera fundamenteel krakkemikkig. Overbelichte en onscherpe beelden zijn standaard. En net dat is de Holga-filosofie: aanvaard dat je foto’s verre van perfect zullen zijn. Leer leven met de onvoorspelbaarheid, de mislukkingen, de foutjes. Controlefreaks, gelieve zich te onthouden.

Eerlijk is eerlijk, als ik met hoge verwachtingen en kinderlijk plezier een rolletje van twaalf foto’s binnengooi bij de fotograaf en na dagenlang wachten hoop en al vier bruikbare negatiefjes terugkrijg, kan de ho gwong even mijn diafragma kussen. Geld, tijd en moeite geïnvesteerd, en waarvoor? Voor zwarte gaten (stomme lensdop), ongelukkige flous en gruwelijke overlappen (als je het wieltje niet doordraait kan je naar hartelust beelden overeen schuiven. Soms geeft dat pareltjes, soms Frankensteintjes). Wat een verschil met die hyperfunctionele spiegelreflexcamera, barstend van de instellingen en met dat handige vuilnisbak-knopje dat een miskleun met twee klikjes de vergetelheid inflitst.

Toch blijf ik haar charmant vinden, mijn koppige Holga. Ze heeft me al een paar mooie prints geschonken, leuke portretten (zelfs de meest lensschuwe angsthaas zet zich met een milde blik te kijk voor dat grappige machientje) en spontane conversaties met geamuseerde voorbijgangers. New York in zwart-wit, Barcelona in kleur, en mijn eigen achtertuin badend in het licht. Dat de beelden zich niet zomaar gewonnen geven maakt ze eigenlijk alleen maar waardevoller. Is het na slow food en slow fashion niet ook eens tijd voor slow photography? 

Het Fotomuseum in Antwerpen biedt deze zomer een workshop lomografie aan, op vrijdag 23 juli.

Vol doemgedachten over oud worden en saaie treinreizen kijk ik dan maar even rond op zoek naar echte tijdschriften. Huisdieren, computers, vijftig plus en toch vitaal, interieurgedoe, nee, dat wordt niks. Vol goede moed en volwassener dan ooit neem ik deze keer Time eens mee. Ik ben wel benieuwd naar hun jaarlijkse “Time 100 Issue” waarin ze de meest invloedrijke mensen ter wereld oplijsten. De namen zijn onderverdeeld in vier categorieën: “Leaders”, “Thinkers”, “Heroes” en “Artists”. Op naar die laatste, want echte kunstenaars zijn natuurlijk thinkers en heroes in één, die de massa’s vooruit leiden.

Helaas, het wordt niks met die denkende helden. Dat de lijsten altijd bijzonder Amerikaans gekleurd zijn wist ik al langer, maar wat een dubieuze keuzes dit jaar. Rond een paar mensen is gewoon niet heen te komen: James Cameron en Kathryn Bigelow bijvoorbeeld, die dit jaar het mandje Oscars leegroofden. Hun profielen zijn bovendien scherp en met kennis van zaken geschreven door respectievelijk actrice Sigourney Weaver en regisseur Oliver Stone. Ook de Zuid-Afrikaanse regisseur Neill Blomkamp van het geniale District 9 en de ongrijpbare Banksy staan terecht in de belangstelling. Maar voor elke geslaagde match zijn er minstens drie missers.

Ontwerper Marc Jacobs heeft zeker zijn stempel gedrukt op de mode, maar heeft hij dit jaar nog iets groots en vernieuwends gedaan? Zijn grootste fashion statement was een tripje naar het strand met zijn echtgenoot, Hermèstas en schreeuwerige Louis Vuittonhanddoek in aanslag. Volgens Spice Girl Victoria Beckham, die zijn profiel voor haar rekening nam, “you can always tell when someone is wearing Marc Jacobs”. Juist. Zelfde verhaal bij Prince, die opgehemeld wordt door R&B-ster Usher: “His energy is just so fly”. Een man van het volk, die Usher. Popfenomeen Lady Gaga krijgt van Cyndi Lauper (Paula Abdul niet te bereiken?) dan weer een tenenkrullende “I heard her music, and I thought, Wow, I love this kid”. Ik heb verdorie floef gekocht, in een jasje van “Ernstig Tijdschrift”. Dat is nog minder waard dan pure floef: even weinig redactionele inhoud en nergens gratis lipbalsem te bekennen.

Hoe meer pagina’s ik omsla, hoe minder ik ervan snap. Hoe is de wereld recent beïnvloed door vaste waarde en deel van het meubilair Oprah Winfrey? Door de makers van de tv-serie “Lost”, die na haar derde seizoen al veel pluimen kwijt was, terwijl er series als “Mad Men” bestaan? Door Ricky Gervais van “The Office” en “Extras”, terwijl Jon Stewart rondloopt? Elton John? Overschat popprinsesje Taylor Swift? Waar zijn de mensen die dit jaar echt vorm hebben gegeven? Waar staan de onbekende, verrassende namen?  

Goed leesvoer is moeilijk om te vinden. Ik lees om nieuwe dingen te leren kennen, originele perspectieven te ontdekken, om verrast te worden. En, op momenten waarop mijn brein al hard genoeg gewerkt heeft, voor de lol en de glanzende prentjes. Nooit lees ik om opgewarmde kost en flauwe clichés te herkauwen. Scharrels zijn niet de enige mensen die geprikkeld willen worden.

1. Keep punching Joe

“I guess I lean toward the excessive / But that’s just the way it is / When you’re a manic depressive”

Daniel Johnston is al heel zijn leven manisch depressief. Hij heeft tijd doorgebracht in een psychiatrische instelling, maar woont nu al jaren in bij zijn bejaarde ouders. Verbazingwekkend genoeg ziet hij er zelf de lol van in. Toen zijn bandleden hem tijdens het concert in de AB telkens weer moesten toefluisteren wat het volgende nummer op de playlist was, grinnikte hij: “I’m hearing voices again, telling me what to do. Don’t tell my parents or they’ll send me back!”

2. Must

“All my life I have loved you / It seems to make sense / I guess I claim you / You made me obsessed”

Daniels songteksten en tekeningen zijn erg herkenbaar en gaan meestal over één van zijn vele obsessies. De allerbelangrijkste daarvan is Laurie, een meisje waar Daniel als tiener verliefd op werd. Ze was niet in hem geïnteresseerd en de twee hebben nooit iets met elkaar gehad, maar toch is ze altijd zijn ideale vrouw en muze gebleven. Daarnaast duiken ook superhelden, de duivel, Casper the Friendly Ghost en de Beatles regelmatig op.

3. Devil Town

“And all my friend were vampires / Didn’t know they were vampires / Turns out I was a vampire myself / In the Devil Town”

Na een bijzonder slechte acid trip schreef Johnston één van zijn bekendste nummers: “Devil Town”. Tegenwoordig beperken zijn verslavingen zich tot cola, sigaretten en stripalbums.

4. High Horse

“Looking down from your high horse / Like I didn’t matter, of course / And what they say at the funeral is often in remorse”

Johnston mag dan soms erg hulpeloos en kinds overkomen, hij weet donders goed wie hij is en wat hij denkt. Tuurlijk klinkt zijn stem gebroken en vals, maar zijn lyrics zijn ongemeen raak.

5. Worried shoes

“I’ve got a lot of walking to do / And I don’t want to wear / My worried shoes”

Gelukkig kan Johnston ook als geen ander hoop injecteren, met een handvol simpele woordjes. Check zeker ook “True love will find you in the end”, het nummer waar Johnston ook zijn vorige Belgische concert in de Gentse Vooruit mee afsloot. Dat nummer en een schorre “Merry Christmas, Belgium!”

Merry Christmas, Dan.

Neem nu Lisbeth Gruwez, ooit van Fabre, nu van Voetvolk. Eén brok kracht en adrenaline is dat. In “Birth of Prey” struint ze rond als een imposante zilverrug, in een zwart broekpak dat openvalt op de rug. Je ziet elke wervel apart bewegen, tussen perfect gecontroleerde schouderbladen. Tot ze plots explodeert en als een woeste kat over het podium slingert. Angstaanjagend, om eerlijk te zijn, maar onmogelijk om je ogen van af te houden.

Of Chantal Loïal, die ik voor het eerst zag in “Ashes” van Ballets C de la B, nog zo’n magneet. Ze komt uit Guadeloupe en wordt – liefdevol – “la danseuse aux grosses fesses” genoemd. Het complex over haar bolronde kont wierp ze op haar zeventiende van zich af, toen ze een plaatsje kreeg bij haar eerste danscompagnie. Eindelijk een danseres die geloofwaardig een man of vijftien rond haar vinger windt. En ze hoeft er niet veel meer voor te doen dan voor hen uit te stappen, met opgeheven hoofd en een zachte pruillip. Toen ik haar in de Vooruit zag, was er geen twijfel mogelijk: zij en zij alleen stal de show. Niet min als je weet dat er 28 mensen op het podium stonden.

Houdt u meer van verbale prikkels? Dan moet u Eleanor Bauer eens opzoeken. Ze danst prima, maar haar brein is nog veel eleganter. In (BIG GIRLS DO BIG THINGS) boort ze zichzelf met een uitgestreken gezicht de grond in, zingt ze vanop een kwikkelend laddertje maar uit volle borst het zeemzoete “Crazy” van countryster Patsy Cline én levert ze bijzonder slimme commentaar op de American Dream. Grappig, onverschrokken, zelfrelativerend en clever, je zou er zo mee op café willen.

Ik weet het wel, soms is moderne dans ook gewoon een snoozefest. Maar wie goed kiest wordt getrakteerd op pure power, omfloerste seks en scherpe humor. Als dat niet modern is.

Waarom vertel ik u dit, beste pendelaar? Omdat ik meen dat ook u het liefst elke dag de eerste trein richting thuis neemt. En omdat ik een paar dagen geleden nog eens mocht ondervinden hoe belonend het kan zijn om dat even niet te doen.

Met een collega, trok ik naar het Paleis voor Schone Kunsten om er twee uur lang het universum dat Frida Kahlo heet, binnen te treden. We gingen kijken naar de vijfentwintig werken van haar die daar nu te zien zijn en omdat die pas echt interessant worden als je Frida’s woelige levensloop kent, was er nadien in datzelfde PSK een documentaire over haar leven. Zo reisden we twee uur lang door Fridaland waar alles kleur is en grote emotie. Ik leerde dat Frida als kind nog had geworsteld, in Mexico heet dat ‘lucha libre’. Dat ze later, wanneer ze les gaf, soms naakt door de tuin liep terwijl haar studenten zich tevergeefs probeerden te concentreren op hun schilderwerkjes. En dat haar grote liefde, Diego Rivera, nog een laatste schets van haar maakte net voor ze op 47-jarige leeftijd in de oven verdween om gecremeerd te worden.

Toen ik enkele uren later in Antwerpen uit de trein stapte, vervuld van zoveel schoonheid en pathos, overviel me de behoefte een warm pleidooi te houden voor ‘af en toe eens blijven hangen’ in Brussel. Al is het een uurtje of twee. Bij deze. Misschien komen we elkaar nog tegen.

In het Paleis voor Schone Kunsten kan je nog tot en met 18 april gaan kijken naar de expo “Frida Kahlo y su mundo”. Hier vind je de data van de volgende vertoningen van de documentaire “The Life and Times of Frida Kahlo”, ook in het PSK.

Johansson was het prototype van de verstrooide, ietwat verwaarloosde professor. Dikke brilglazen, rommelig boekentasje, permanent droge mond. Zijn colleges waren een aaneenschakeling van losse observaties en verwijzingen naar obscure publicaties. Hij leek regelmatig te vergeten dat hij voor de klas stond: dan liet hij zijn stem zakken tot een onhoorbaar mompelniveau, stopte uiteindelijk volledig met praten en ging aan zijn tafel zitten om minutenlang in zijn papieren te bladeren, ongevoelig voor ons geschuifel en gekuch. Zijn wilde aantekeningen op het bord waren minstens drietalig en volledig onleesbaar: “Harry Potter, pijltje, iets over Turken, drie puntjes, en ik denk dat dat laatste een paginanummer is. Of een boos gezichtje”.

Bovendien wist hij amper wie hij in de les had zitten. Elke week bleek dat tien kopies te weinig waren voor een klasje van achttien studenten, en elke week leek hem dat oprecht te verbazen. Bij het nakijken van de afwezigheidslijst – een routineklus die hij altijd halverwege beu werd en in de steek liet – heette hij meer dan eens verrukt een student welkom met de woorden “Ha! Goed dat je er eindelijk weer bent, ik dacht al dat je gestopt was”. Waarop de doodbrave Koreaan: “Maar…ik heb nog nooit een les gemist, meneer”. “Oh. Hm”. Helemaal leuk werd het als hij willekeurige opdrachten begon uit te delen. Dat ging ongeveer zo:

- “Thom!”

- “Thom zit daar, ik heet…”

- “Oscar Wilde!”

- …

- “Vind jij Oscar Wilde goed?”

- “Euh, ik weet niet”.

- “Heb jij een probleem met Oscar Wilde, misschien?”

- “Nee nee, ik ken gewoon…”

- “Prima. Volgende week wil ik een presentatie over hem horen”.

Van die presentaties kwam natuurlijk nooit iets in huis, hij vergat ze zodra hij het lokaal buitenstapte. Dat die vergeetachtigheid wel erg ver ging werd ons duidelijk op de dag dat Johansson lijkbleek opdaagde, asgrauw en actief bloedend uit zijn linkeroor. Hij repte er met geen woord over. De week erna, het bloed nu geronnen en al bruinkleurig op de kraag van zijn hemd, nog steeds niet. Toen hij ons vroeg een schrijfopdracht in zijn postvakje te deponeren (“Mmyesss, just put in, hm, yes, in my pigeon hole”) fluisterde mijn Canadese buurmeisje niet onterecht ”I… am going nowhere near his pigeon hole”.

Toen kwam de dag dat ik bij hem op kantoor langs moest. Hij moest het onderwerp van mijn eindexamenessay goedkeuren. Ik keek er enorm tegenop. Zijn haar zou weer vet tegen zijn hoofd kleven, hij zou weer vanalles mompelen dat ik niet begreep, zinnen niet afmaken en mij wegsturen zonder dat ik wist wat hij verwachtte. Eens geklopt en binnengestapt bleek “kantoor” niet het juiste woord. Zijn bureautje was niets minder dan een leesgrot. Nu had ik als kind ook wel een knus leesplekje, dan kroop ik met een leeslampje in de kleerkast en trok de deur achter me toe. Maar dit was van een heel andere orde. Er was geen vierkante centimeter van de muren meer te zien. De ongelijke boekenstapels – dikke ingebonden kanjers bovenop een stapeltje losse papieren en drie dunne exemplaartjes - reikten zo hoog dat ze via het plafond naar elkaar toegroeiden. De weg naar zijn volledig ondergesneeuwde bureau was herleid tot een smal kronkelpaadje. Het enige licht dat binnenviel kwam van de dunne spleet onder de deur. Ok, vandaar dus de eeuwig muffe geur, het bleke vel en het chaotische lesplan.

Johansson keurde mijn onderwerp (de invloed van Ted Hughes op zijn tragische echtgenote, mevrouw Plath) goed en begon een aantal titels op te sommen – mét publicatiejaar – die me wel verder zouden kunnen helpen. Voor ik ze genoteerd had, wist hij ze feilloos en razendsnel uit zijn grotwand te peuteren. In het donker. Er zat verdorie een logica in dit design. Plots kreeg zijn madness ook wel iets geniaals. Toen ik weer op de helverlichte en kraaknette gang stond, vroeg ik me even af of ik net gehallucineerd had dan wel bloedde uit mijn oor. Maar alles was nog net hetzelfde als ervoor. Of toch bijna alles.

Maar laat ons eerst en vooral genieten van de momenten waarop ons denkraam wel groot genoeg is. Zo voel en zie ik sinds kort overal oerkrachten. Wilde wezens verscholen in elk van ons. Diepdonkere klanken. Armies of more than twelve monkeys. Mannen die met grizzly’s willen versmelten en (helaas) ook omgekeerd. Een bezoek aan ‘Animism’, een tentoonstelling in het Muhka over onze dierlijke ziel – en vooral, het negeren daarvan – was de vonk.

De term ‘animisme’ werd bedacht door antropologen om tijdens hun koloniale tochten het gekke gedrag van inboorlingen te verklaren. Door met hun typisch westerse, rationele blik naar ‘die anderen’ te kijken, ontstond er een afstand die sindsdien alleen maar groter geworden is. De moderne mens is helemaal vervreemd van de natuur, van zijn dierlijke instincten en van het magische. We willen met andere woorden geen beesten zijn, maar stiekem verlangen we naar hun onbezonnen leventje, hun mooie veren en hun vrijheid. En daarvan zie ik dus nu overal tekenen.

Behalve in de kunstwereld, die nochtans bij uitstek geldt als het rijk van de sibillijnse drijfveren. Een kunstenaar vertelde me onlangs dat het wereldje absoluut met een tekort aan animisme kampt. Teken aan de wand is het verval van de ‘muze’, de oervrouw van alle kunsten in het oude Griekenland. De negen Musae schonken kunstenaars niet enkel inspiratie, maar ook scheppingskracht. Ze waren een abstracte oerkracht, vertegenwoordigden een soort magie die vandaag weggehoond wordt door de postmoderne kunstenaar (als je zegt dat je een muze hebt, denken ze gewoon dat je haar eens flink wilt neuken). Kunstenaars zijn cynisch en extreem materialistisch geworden, besloot de kunstenaar diep treurig, maar strijdvaardig.

Tot zover de kunstwereld. Over naar Grizzly man, een documentaire van Werner Herzog over de onfortuinlijke berentripper Timothy Treadwell. De man leefde vele zomers lang tussen de grizzly’s, een van de meest bloeddorstige diersoorten ter wereld. Om hen te beschermen tegen de vijand, de mens. Treadwell vatte zijn animisme-missie nogal enthousiast op, zoals een goede Amerikaan betaamt. Hij kroop in hun nesten, aaide hen over de rug, en dacht dat hij zelf een beer was, dat ze hem als een van hen aanvaardden. Tot op het moment dat ze hem verscheurden. Pure liefdeswaanzin. Het verlangen dat hem tot in de muil van een grizzly dreef, was een verlangen naar een ander leven, ver weg van alle menselijke dingen.

Ik dacht vroeger ook altijd dat dieren me begrepen, en bleef het zelfs geloven na een ontmoeting met een krabbekat, maar tot in een muil van een grizzly heeft het me gelukkig nooit gedreven. Treadwell was – denk ik – dan ook extreem ijdel en daardoor zwaar teleurgesteld in de medemens die hem niet de erkenning gaf die hij meende te verdienen. Dus echt veel medelijden heb ik niet met Timothy Treadwell, eerder met de grizzlyberen die hun rust verstoord zagen door een jeremiërende misantroop. Beestachtigheid overal dus, zelfs in het diepst van mijn gedachten. Het syndroom heeft me flink te pakken.

De aarde koelt snel af en het levensvuur begint te doven; een kleine kunstzon, eens de oude maan, is alles wat de mensheid voor volledig uitsterven behoedt. (Uit: “Wolfsklauw” – Pohl Kornbluth)

Of wat dacht u van deze?

The Earth, after an atomic holocaust, had reverted to a strange kind of barbarism where men could build space ships but could not communicate except by the most primitive of means – smoke signals. (Uit: “The wizard of Linn” – A.E.Van Vogt)

Toegegeven, die laatste doet niet alleen mijn tenen maar ook mijn mondhoeken krullen. Al vrees ik dat de auteur allerminst humoristische bedoelingen had. Dat overkomt me wel vaker als ik naar sci-fi series kijk. De ’slechteriken’ zijn doorgaans lelijke wezens (te herkennen aan drie gemene ogen op hun voorhoofd, haargroei die wij als onesthetisch ervaren en een askleurige huid).  Zij hebben het op ‘de goeden’ gemunt (doorgaans mooie vlotte jongens die het lot van wat nog rest van de mensheid op hun jonge schouders torsen). Maar de grap van de voorspelbaarheid is wel gauw uitgewerkt. Blij dat er een knop op mijn TV zit.

Wat ik eigenlijk wél zou willen weten is hoe de slechteriken zo slecht zijn geworden. Heeft een Mens hen ooit uitgelachen met hun drie ogen? Of aan hun nekhaar getrokken? Worstelen ze met Oedipus-complexen of occasionele aanvallen van melancholie? Op die vragen komt maar zelden een antwoord.

Er zijn uitzonderingen. Voor diezelfde lieve vrede waarvan eerder sprake, ging ik ook naar de laatste Star Trek-film. Een echte Aha-erlebnis. De film toont wat er vooraf ging aan de vele Star Trek-episodes, toen Kirk en Spock nog jonge broekjes waren. De ene onstuimig en roekeloos, de ander in tweestrijd met zijn Vulcan-ratio en zijn menselijke emotionaliteit. (Half-)mensen van vlees en bloed, quoi.

Ik was er niet gerust in toen ik mijn 3D-brilletje opzette voor “Avatar”.  Zou de duurste film ooit met al zijn technologische hoogstandjes ook nog een verhaal te vertellen hebben? Wel, mijn sci-fi fear bleek ongegrond. Ik had niet eens het gevoel dat ik naar science fiction aan het kijken was. De space-factor verdween helemaal naar de achtergrond en maakte plaats voor de wondere wereld van de Na’vi, een volk dat in harmonie leeft met de natuur. Tot de op geld beluste mens de rust komt verstoren, uiteraard, wat “Avatar” eigenlijk meer tot een good old fashioned parabel maakt over de gewetenloze hebzucht van de mens dan tot een science-fiction film.

Beste sci-fi-adepten, vergeef me de vooroordelen en de scepsis, maar het is soms moeilijk navigeren tussen het ruimteafval en de sterrennevels.

Erik Kessels is een Nederlandse reclameman, fotograaf, kunstenaar, maar vooral een verwoed verzamelaar van andermans fotoalbums.

Kessels houdt van foto’s die ver weg staan van wat door fotografiekenners goede fotografie wordt bevonden. Ik houd van de manier waarop hij naar die foto’s kijkt. Een tijd geleden zag ik op VPRO een documentaire waarin Kessels gevolgd werd. In zijn overvolle magazijn toonde hij toen verschillende reeksen amateurfoto’s die hij her en der op de kop had getikt. Zoals die van een man die twaalf jaar lang de vakanties en uitjes met zijn vrouw had vastgelegd. Ik zou er niets bijzonders in hebben gezien, maar Kessels zag het wel. Want als je écht kijkt, zie je hoe de vrouw door de jaren heen meer en meer plaats moet ruimen voor de landschappen en monumenten op de achtergrond. Met andere woorden, hoe zijn interesse in haar afneemt.

Kessels kijkt, analyseert en becommentarieert elke week zo’n foto in Vrij Nederland en dat doet hij als een ware Sherlock Holmes. Toon mij uw foto’s en ik vertel u hoe de vork in de steel zit.

Als je de tijd neemt, dan zie je dingen. Of je nu naar kunst kijkt of naar tante Geneviève die bij een nieuwe kamerplant poseert, elk beeld is een verhaal.

De documentaire over Erik Kessels in de reeks Holland Doc, kan u hier bekijken.