Als ik muziekfestivals en buurlanden even niet meetel, dan speelt mijn zomer zich dit jaar helemaal thuis af. Geen overladen valiezen of verkreukelde stadsplannetjes voor mij – Sun Protection Factor nul komma nul. Mijn Grote Verre Reis 2010 is pas voor oktober, wanneer één van mijn beste vriendinnen trouwt aan de andere kant van de wereld. Een heerlijk vooruitzicht, maar een mens wil tijdens de vakantiemaanden toch ook wat. Gelukkig word ik door het internet op mijn wenken bediend: veel mensen zijn al terug van hun zomeravontuur en gieten hun digitale buit met overgave all over Facebook. Honderden en honderden snapshots van cocktails, canyons en culinaire hoogstandjes staan online te blinken - klaar om enthousiast te worden “geliket”. Voor wie er zich nog met zijn vingernagels aan vastklampte: jeukerig lange dia-avonden kunnen we voorgoed klasseren diep in ons socio-culturele erfgoedverleden.

meer lezen …

“Fisher Price reject” is nog één van de mildere beledigingen die mijn Holga al naar haar hoofdje geslingerd kreeg. Toegegeven, het plastiek en de snoepkleurtjes boezemen weinig vertrouwen in. Moet dat ding een camera voorstellen? Waar zit de zoomlens dan? Je kan de ISO niet aanpassen of wat? En hoe stel je hier in godsnaam je scherptediepte in? Wel, nergens, nee en niet. Je mikt, duwt op het knopje en laat de rest aan het toeval over. Je moet lekker ouderwets een heel rolletje opschieten, dat übervoorzichtig inpakken, buitenshuis laten ontwikkelen en de dagen aftellen tot je langs de fotograaf mag om de (vierkante!) negatieven te bekijken. Good times.

meer lezen …

Toen ik nog jong en dwaas was, gaf ik mijn geld met plezier uit aan pulp. Boekjes met schreeuwerige covers, die beloofden mij alles te vertellen over SEXY HAIR en de 101 manieren waarop ik mijn vaste scharrel kon blijven prikkelen (bovenop mijn reeds buitengewoon verleidelijke kapsel). Vol akelig perfecte vrouwen die hun porieloze huid bescheiden toeschreven aan “veel water drinken en, natuurlijk, genoeg slapen! Al helpt seks ook (giechelt)!” Maar een tijdje geleden is er iets in mij gebroken. Ik probéér ze nog steeds te kopen, ijsbeer minstens een kwartier lang door de winkel, maar het lukt me gewoon niet meer om zes euro neer te leggen voor wat in essentie een oversized reclamefolder is. Te veel snoepkleurtjes, te veel onzin, te veel floef.

meer lezen …

Vier jaar geleden troonde ik mijn toenmalige Canadese lief (een paar dagen later zouden we voorgoed uit elkaars leven verdwijnen, maar dat wist ik toen nog niet. Enfin, toch nog niet zeker) doorheen de binnenstad van Amsterdam. Kijk, het Van Gogh Museum! Kijk, het huis van Anne Frank! En, omdat ik ook iets wou bezoeken dat ik zelf nog nooit had gezien, kijk, de Brakke Grond! Ik herinner me werken van kunstenares Michèle Matyn, die later hoge ogen zou gooien in De Canvascollectie. Maar ik herinner me vooral een klein tv’tje, waarop steeds dezelfde documentaire speelde. Eerst even van op een afstandje gekeken, wat dichter gekomen, me neergezet, opgeslokt, en meer dan een uur blijven kijken tot de film opnieuw begon en ik hem helemaal had gezien. “The Devil and Daniel Johnston” was mijn eerste introductie tot het fenomeen Daniel Johnston. Een vijftigjarige, Amerikaanse singer-songwriter die allesbehalve toonvast is, maar harten wint met zijn pijnlijk eerlijke teksten. U onbekend? Meneer Johnston in 5 liedjes, die hij eerder deze week zong op zijn optreden in de Ancienne Belgique. meer lezen …

Bent u één van die mensen die gillend weglopen als de woorden “moderne dans” vallen? Vult uw hoofd zich spontaan met beelden van gepijnigde uitdrukkingen, stokvormige armpjes en repetitieve, schokkerige schouderbewegingen? Dan bent u nog niet vaak naar moderne dans gaan kijken. Of altijd naar hetzelfde gepijnigde gezelschap. Want er is veel meer te beleven dan dat.

meer lezen …

Toen ik in Denemarken studeerde, volgde ik les bij ene professor Johansson. Meer bepaald het vak “Waanzin in de literatuur”. Dat stond niet alleen leuk in mijn agenda (Dond, 14.00: MADNESS) het was ook een interessante leeslijst, met mooie boeken van Sylvia Plath en Michel Foucault. Vanaf de eerste les werd duidelijk dat de professor zelf iets slightly mad over zich had. Niet op de schuimbekkende, dwangbuizerige manier, maar op de manier dat je even naar je buurvrouw gluurt om te kijken of zij ook aan het fronsen is.

meer lezen …

Ik heb het geluk een lief te hebben dat even graag naar de bioscoop gaat als ik. Hij heeft het ongeluk een lief te hebben dat vaak als een emotioneel wrak uit de zaal komt. Niet huilend of snuffelend, maar met een zwaar hoofd vol doemgedachten. Dat een mens toch kwaadaardig kan zijn, het leven oneerlijk en ons lot zo zinloos. Tsja. Als ik iets triests zie op het grote witte doek, dan slaat dat aan vanbinnen. Een beetje zoals autoruiten op een koude winterochtend. Noem het empathiedamp.

meer lezen …