Toen ik nog jong en dwaas was, gaf ik mijn geld met plezier uit aan pulp. Boekjes met schreeuwerige covers, die beloofden mij alles te vertellen over SEXY HAIR en de 101 manieren waarop ik mijn vaste scharrel kon blijven prikkelen (bovenop mijn reeds buitengewoon verleidelijke kapsel). Vol akelig perfecte vrouwen die hun porieloze huid bescheiden toeschreven aan “veel water drinken en, natuurlijk, genoeg slapen! Al helpt seks ook (giechelt)!” Maar een tijdje geleden is er iets in mij gebroken. Ik probéér ze nog steeds te kopen, ijsbeer minstens een kwartier lang door de winkel, maar het lukt me gewoon niet meer om zes euro neer te leggen voor wat in essentie een oversized reclamefolder is. Te veel snoepkleurtjes, te veel onzin, te veel floef.

Vol doemgedachten over oud worden en saaie treinreizen kijk ik dan maar even rond op zoek naar echte tijdschriften. Huisdieren, computers, vijftig plus en toch vitaal, interieurgedoe, nee, dat wordt niks. Vol goede moed en volwassener dan ooit neem ik deze keer Time eens mee. Ik ben wel benieuwd naar hun jaarlijkse “Time 100 Issue” waarin ze de meest invloedrijke mensen ter wereld oplijsten. De namen zijn onderverdeeld in vier categorieën: “Leaders”, “Thinkers”, “Heroes” en “Artists”. Op naar die laatste, want echte kunstenaars zijn natuurlijk thinkers en heroes in één, die de massa’s vooruit leiden.

Helaas, het wordt niks met die denkende helden. Dat de lijsten altijd bijzonder Amerikaans gekleurd zijn wist ik al langer, maar wat een dubieuze keuzes dit jaar. Rond een paar mensen is gewoon niet heen te komen: James Cameron en Kathryn Bigelow bijvoorbeeld, die dit jaar het mandje Oscars leegroofden. Hun profielen zijn bovendien scherp en met kennis van zaken geschreven door respectievelijk actrice Sigourney Weaver en regisseur Oliver Stone. Ook de Zuid-Afrikaanse regisseur Neill Blomkamp van het geniale District 9 en de ongrijpbare Banksy staan terecht in de belangstelling. Maar voor elke geslaagde match zijn er minstens drie missers.

Ontwerper Marc Jacobs heeft zeker zijn stempel gedrukt op de mode, maar heeft hij dit jaar nog iets groots en vernieuwends gedaan? Zijn grootste fashion statement was een tripje naar het strand met zijn echtgenoot, Hermèstas en schreeuwerige Louis Vuittonhanddoek in aanslag. Volgens Spice Girl Victoria Beckham, die zijn profiel voor haar rekening nam, “you can always tell when someone is wearing Marc Jacobs”. Juist. Zelfde verhaal bij Prince, die opgehemeld wordt door R&B-ster Usher: “His energy is just so fly”. Een man van het volk, die Usher. Popfenomeen Lady Gaga krijgt van Cyndi Lauper (Paula Abdul niet te bereiken?) dan weer een tenenkrullende “I heard her music, and I thought, Wow, I love this kid”. Ik heb verdorie floef gekocht, in een jasje van “Ernstig Tijdschrift”. Dat is nog minder waard dan pure floef: even weinig redactionele inhoud en nergens gratis lipbalsem te bekennen.

Hoe meer pagina’s ik omsla, hoe minder ik ervan snap. Hoe is de wereld recent beïnvloed door vaste waarde en deel van het meubilair Oprah Winfrey? Door de makers van de tv-serie “Lost”, die na haar derde seizoen al veel pluimen kwijt was, terwijl er series als “Mad Men” bestaan? Door Ricky Gervais van “The Office” en “Extras”, terwijl Jon Stewart rondloopt? Elton John? Overschat popprinsesje Taylor Swift? Waar zijn de mensen die dit jaar echt vorm hebben gegeven? Waar staan de onbekende, verrassende namen?  

Goed leesvoer is moeilijk om te vinden. Ik lees om nieuwe dingen te leren kennen, originele perspectieven te ontdekken, om verrast te worden. En, op momenten waarop mijn brein al hard genoeg gewerkt heeft, voor de lol en de glanzende prentjes. Nooit lees ik om opgewarmde kost en flauwe clichés te herkauwen. Scharrels zijn niet de enige mensen die geprikkeld willen worden.