Vier jaar geleden troonde ik mijn toenmalige Canadese lief (een paar dagen later zouden we voorgoed uit elkaars leven verdwijnen, maar dat wist ik toen nog niet. Enfin, toch nog niet zeker) doorheen de binnenstad van Amsterdam. Kijk, het Van Gogh Museum! Kijk, het huis van Anne Frank! En, omdat ik ook iets wou bezoeken dat ik zelf nog nooit had gezien, kijk, de Brakke Grond! Ik herinner me werken van kunstenares Michèle Matyn, die later hoge ogen zou gooien in De Canvascollectie. Maar ik herinner me vooral een klein tv’tje, waarop steeds dezelfde documentaire speelde. Eerst even van op een afstandje gekeken, wat dichter gekomen, me neergezet, opgeslokt, en meer dan een uur blijven kijken tot de film opnieuw begon en ik hem helemaal had gezien. “The Devil and Daniel Johnston” was mijn eerste introductie tot het fenomeen Daniel Johnston. Een vijftigjarige, Amerikaanse singer-songwriter die allesbehalve toonvast is, maar harten wint met zijn pijnlijk eerlijke teksten. U onbekend? Meneer Johnston in 5 liedjes, die hij eerder deze week zong op zijn optreden in de Ancienne Belgique.

1. Keep punching Joe

“I guess I lean toward the excessive / But that’s just the way it is / When you’re a manic depressive”

Daniel Johnston is al heel zijn leven manisch depressief. Hij heeft tijd doorgebracht in een psychiatrische instelling, maar woont nu al jaren in bij zijn bejaarde ouders. Verbazingwekkend genoeg ziet hij er zelf de lol van in. Toen zijn bandleden hem tijdens het concert in de AB telkens weer moesten toefluisteren wat het volgende nummer op de playlist was, grinnikte hij: “I’m hearing voices again, telling me what to do. Don’t tell my parents or they’ll send me back!”

2. Must

“All my life I have loved you / It seems to make sense / I guess I claim you / You made me obsessed”

Daniels songteksten en tekeningen zijn erg herkenbaar en gaan meestal over één van zijn vele obsessies. De allerbelangrijkste daarvan is Laurie, een meisje waar Daniel als tiener verliefd op werd. Ze was niet in hem geïnteresseerd en de twee hebben nooit iets met elkaar gehad, maar toch is ze altijd zijn ideale vrouw en muze gebleven. Daarnaast duiken ook superhelden, de duivel, Casper the Friendly Ghost en de Beatles regelmatig op.

3. Devil Town

“And all my friend were vampires / Didn’t know they were vampires / Turns out I was a vampire myself / In the Devil Town”

Na een bijzonder slechte acid trip schreef Johnston één van zijn bekendste nummers: “Devil Town”. Tegenwoordig beperken zijn verslavingen zich tot cola, sigaretten en stripalbums.

4. High Horse

“Looking down from your high horse / Like I didn’t matter, of course / And what they say at the funeral is often in remorse”

Johnston mag dan soms erg hulpeloos en kinds overkomen, hij weet donders goed wie hij is en wat hij denkt. Tuurlijk klinkt zijn stem gebroken en vals, maar zijn lyrics zijn ongemeen raak.

5. Worried shoes

“I’ve got a lot of walking to do / And I don’t want to wear / My worried shoes”

Gelukkig kan Johnston ook als geen ander hoop injecteren, met een handvol simpele woordjes. Check zeker ook “True love will find you in the end”, het nummer waar Johnston ook zijn vorige Belgische concert in de Gentse Vooruit mee afsloot. Dat nummer en een schorre “Merry Christmas, Belgium!”

Merry Christmas, Dan.