Vier jaar geleden troonde ik mijn toenmalige Canadese lief (een paar dagen later zouden we voorgoed uit elkaars leven verdwijnen, maar dat wist ik toen nog niet. Enfin, toch nog niet zeker) doorheen de binnenstad van Amsterdam. Kijk, het Van Gogh Museum! Kijk, het huis van Anne Frank! En, omdat ik ook iets wou bezoeken dat ik zelf nog nooit had gezien, kijk, de Brakke Grond! Ik herinner me werken van kunstenares Michèle Matyn, die later hoge ogen zou gooien in De Canvascollectie. Maar ik herinner me vooral een klein tv’tje, waarop steeds dezelfde documentaire speelde. Eerst even van op een afstandje gekeken, wat dichter gekomen, me neergezet, opgeslokt, en meer dan een uur blijven kijken tot de film opnieuw begon en ik hem helemaal had gezien. “The Devil and Daniel Johnston” was mijn eerste introductie tot het fenomeen Daniel Johnston. Een vijftigjarige, Amerikaanse singer-songwriter die allesbehalve toonvast is, maar harten wint met zijn pijnlijk eerlijke teksten. U onbekend? Meneer Johnston in 5 liedjes, die hij eerder deze week zong op zijn optreden in de Ancienne Belgique. meer lezen …