Bent u één van die mensen die gillend weglopen als de woorden “moderne dans” vallen? Vult uw hoofd zich spontaan met beelden van gepijnigde uitdrukkingen, stokvormige armpjes en repetitieve, schokkerige schouderbewegingen? Dan bent u nog niet vaak naar moderne dans gaan kijken. Of altijd naar hetzelfde gepijnigde gezelschap. Want er is veel meer te beleven dan dat.
Elke ochtend pendel ik vanuit Antwerpen naar Brussel, met de trein. En ‘s avonds, wanneer het werk erop zit en ik de VRT verlaat, is mijn enige zorg zo snel mogelijk weer thuis geraken. Kortom, ik ben de pendelaar geworden die ik nooit wilde zijn. De pendelaar voor wie Brussel enkel tussen negen en vijf een zinvolle rol te vervullen heeft. Nochtans werkte ik zelf ooit voor een vzw met als taak de promotie van onze hoofdstad bij de onwetende/onwillende pendelaar. Nochtans ben ik Antwerpen ooit ontvlucht voor het kosmopolitische en ongrijpbare Brussel en deed ik niets liever dan er eender welke bus op te stappen om aan eender welke halte weer af te stappen.
Laatste reacties